تا همین چند سال پیش وقتی پرچم عراق را می دیدم می ترسیدم. صحنه های نبرد دو کشور و حزب بعث عراق برایم تداعی می شد. چند سال قبل که عتبات رفتم به تازگی داعش اعلام حضور جدی کرده بود و یک بار زمانی که حرم

یک سال دیگر هم از آخرین زیارت گذشت. آن قدر خسته ام که فقط دلم آرامش آن چند روز را طلب می کند و این بار هم به هزار امید عزم کوی شان می کنم تا یار چه را پسندد...

امروز دوازهمین روز قرنطینه است و من شبیه به زندانی ها چوب خط روی دیوار می کشم که چند روز باقی مانده است. حداقل یک ماه دیگر!

اگر می شد در این یک ماه تافل می خواندم خوب بود ولی آدم خونه درس بخونی نیستم!

فعلا اندکی خودم را سرگرم کرده ام تا ببینم این یک ماه چه می شود.

---

پانوشت: گلدونام تو دانشگا دارن خشک می شن.